Komentarze do: Paralele czasów pogan

Autor: admin

admin — Fri, 09 May 2025 06:28:10 +0000

M e m o r a n d u m a u s t r i a c k i e w B e r l i n i e. W tydzień po tragedii sarajewskiej z Wiednia wysłano wysokiego urzędnika ministerstwa spraw zagranicznych, Węgra, hr. Hoyosa, do Berlina. Przywiózł on pismo odręczne ces. Franciszka Józefa do Wilhelma II. Do pisma tego dołączony był osobny dokument, tzw. „pro memoria”. Treścią jego były stosunki na Półwyspie Bałkańskim, jakie się wytworzyły po ostatniej wojnie, jeszcze przed zamachem sarajewskim. Chodziło o zapobiegnięcie powtórzenia się układu przeciw Austrii, czyli o stworzenie takiegoż układu przeciw Serbii; w tym celu należało przyciągnąć niektóre państwa bałkańskie, zwłaszcza Turcję i Bułgarię na stronę 11 trójprzymierza. Pismo odręczne, powołując się na zamach sarajewski, wskazywało na jeszcze większe znaczenie owego projektu powojennego. Ostrze jego głównie skierowane było przeciw Serbii, ale domyślnie zwracało się i przeciw Rosji. R z e k o m a n a r a d a p o c z d a m s k a. W odpowiedzi na memorandum i pismo odręczne z Wiednia cesarz Wilhelm oświadczył, że „Niemcy ze zwykłą wiernością sprzymierzeńca staną u boku Austrii”; osobiście był zdania, iż „z Serbami trzeba zrobić porządek, i to szybko”. Kanclerz zaś, Bethmann Hollweg, zdawał na decyzję Austrii, co trzeba w danym razie czynić. Obydwaj jednak, i on i cesarz, byli przekonani, iż natychmiastowe wystąpienie Austrii przeciwko Serbii byłoby najwłaściwszym i najradykalniejszym sposobem rozwiązania wszystkich jej trudności na Bałkanach. Na marginesie depeszy swego posła z Wiednia o widokach rozprawy Austrii z Serbami (30 czerwca) cesarz Wilhelm dopisał: „teraz lub nigdy”. Takie było przygotowanie dyplomatyczne do wystąpienia Austrii przeciwko Serbii. Później wyrobiła się legenda o rzekomej tajnej naradzie w Poczdamie (5 lipca), na której miano uchwalić wypowiedzenie wojny światowej. Ale oprócz zwykłych rozmów z dygnitarzami, żadnej narady urzędowej nie było. Cesarz wybierał się w zwykłą podróż na fiordy. Ufał, iż dyplomacji niemiecki uda się przez samą groźną swą postawę zlokalizować konflikt do rozmiarów wojny austriackoserbskiej. W możliwość wmieszania się do zatargu Rosji nie wierzył, ponieważ wiedział, iż Rosja do wojny jeszcze nie była przygotowana

Autor: admin

admin — Fri, 09 May 2025 06:27:58 +0000

Konwencja Haska 1907 (1899)

Rozszerzała zakres konwencji haskich z 1899 roku i ustanawiała nowe przepisy; podczas konferencji przyjęto 13 konwencji (z czego ratyfikowano 12), dotyczących m.in.:
• pokojowego załatwiania sporów międzynarodowych (konwencja haska I)[2] – zmiana I konwencji z 1899
• ograniczenia użycia siły w celu ściągnięcia długów zawarowanych umową (konwencja haska II) zwana od nazwisk inicjatorów konwencją Drago – Portera[3].
• sposobu rozpoczęcia konfliktu (konwencja haska III)
• sposobu prowadzenia wojny na lądzie (konwencja haska IV) zmiana II konwencji z 1899
• sposobu zachowania się mocarstw neutralnych (konwencja haska V)
• sposobu traktowania statków handlowych należących do nieprzyjaciela (konwencja haska VI)[4]
• przemiany statków handlowych na okręty wojenne (konwencja haska VII)[5]
• zakładania min podwodnych, wybuchających automatycznie za dotknięciem (konwencja haska VIII)[6]
• bombardowania przez morskie siły zbrojne w czasie wojny (IX konwencja haska)[7]
• zastosowania do wojny morskiej zasad konwencji genewskiej z 1906 (X konwencja haska)[8] zmiana III konwencji z 1899
• ograniczeń w wykonywaniu prawa zaboru w wojnie morskiej (konwencja haska XI)[9]
• utworzenia Międzynarodowego Trybunału Łupów (XII konwencja) – nie została ratyfikowana (sąd kaperski)
• praw i obowiązków mocarstw neutralnych w razie wojny morskiej (XIII konwencja haska)[10]

Autor: admin

admin — Fri, 09 May 2025 06:27:31 +0000

1914, 14 sierpnia
Odezwa Naczelnego Wodza wojsk rosyjskich w. ks. Mikołaja Mikołajewicza, zapowiadająca Polakom z wszystkich trzech zaborów możliwość, połączenia ich ziem pod berłem rosyjskim i – po zwycięskiej walce z germańskimi zaborcami – odrodzenia Polski „swobodnej w wierze, języku i samorządzie …”. Przygotowana przez rosyjskie ministerstwo spraw zagranicznych, miała wywołać przychylne dla Rosji nastroje w społeczeństwie polskim, a także ukazać międzynarodowej opinii publicznej, że Rosja carska podejmuje walkę w obronie szczytnych ideałów wolności. Od 20 VIII odezwa była plakatowana na terenie Królestwa. W grudniu 1914 rosyjski minister spraw wewnętrznych Nikołaj Makłakow rozesłał do gubernatorów okólnik tłumaczący, że odezwa wielkiego księcia nie dotyczy „Kraju Przywiślańskiego” (czyli Królestwa Polskiego), a jedynie terytoriów, jakie armia rosyjska może zdobyć w toku wojny.
1914, 16 sierpnia
Członkowie Koła Polskiego parlamentu austriackiego, zebrani w Krakowie, wydali manifest Do narodu polskiego, wzywający do tworzenia Legionów – polskich sił zbrojnych u boku armii austriackiej. W wyniku kompromisu ugrupowań KSSN i CKN powołano Naczelny Komitet Narodowy jako „najwyższą instancję w zakresie wojskowej, skarbowej i politycznej organizacji zbrojnych sił polskich”. KSSN rezygnowała z fikcji ogłoszonego przez Józefa PiłsudskiegoRządu Narodowego. W skład NKN weszli przedstawiciele wszystkich stronnictw polskich w Galicji. Prezesem został 1 Juliusz Leo, kierownikiem tzw. Sekcji Zachodniej – Władysław Leopold Jaworski, Wschodniej – Tadeusz Cieński. Departament wojskowy Sekcji Zachodniej objął Władysław Sikorski. W uzgodnieniu z władzami austriackimi, NKN rozpoczął organizację Legionów i objął nad nimi nadzór polityczny i wojskowy.