1 Jana 2, 5. Lecz kto zachowuje słowo (logos) jego, w tym prawdziwie doskonała jest miłość Boża: po tem poznajemy, że w nim jesteśmy. 6. Kto mówi, że w nim mieszka, powinien, tak jak on postępował, i sam postępować. 7. Najmilsi! nie nowe rozkazanie wam piszę, ale rozkazanie stare, które mieliście od początku. A tem starem rozkazaniem jest słowo (logos), któreście słyszeli.

Sam Jezus w Ewangelii Jana mówi:
Jana 4, 37. Albowiem w tem jest prawdziwe słowo (logos), że kto inny sieje, a kto inny żnie.
17, 20. A nie tylko za nimi proszę, ale i za tymi, którzy przez słowo (logos) ich uwierzą we mnie,

W Ewangelii Mateusza zaś:
Mt 12, 32 I ktokolwiek by rzekł słowo (logos) przeciwko Synowi Człowieczemu, będzie mu odpuszczone, ale kto by mówił przeciw Duchowi Świętemu, nie będzie mu odpuszczone, ani w tym wieku, ani w przyszłym.

Co ciekawe Orygenes pisał:
„Można to odnieść do Zbawiciela, jednakże tekst ten nie musi oznaczać niczego więcej niż to, że niebiosa zostały ugruntowane przez rozum (logos) Boga – tak jak mówimy, że dom jest budowany według planu (logos) architekta, a statek według planu (logos) budowniczego. W ten sam sposób niebiosa zostały utwierdzone przez Słowo Boże. […] Powiedziane jest: «Na początku był Logos»; musimy to mieć przed oczami, ale świadectwa z Księgi Przysłów prowadzą nas do postawienia mądrości na pierwszym miejscu i myślenia o mądrości jako poprzedzającej Słowo, które ją ogłasza”.

Logos – znaczy tyle co „słowo”, ewentualnie „plan”. Słowo stało się ciałem – czyli plan Boży wszedł w realizację. Jezus jest nazwany np. „światłością” czy „prawdą”. Jan mówi nam, że w tym logos była światłość i życie, tym bardziej zatem nie należy utożsamiać logos z Jezusem, raczej Jezus był w logos Bożym i głosił logos Boga.

Hbr 4, 2. Bo i nam opowiedziana została dobra nowina, jak i im, ale im nie pomogło słowo (logos) słuchane, nie złączone z wiarą słuchających.

Artykuł wspomina Michała Serveta, jako ciekawostka warto podać, że na temat „logos” pisał on w „O błędach Trójcy ksiąg siedmioro”:

„Nigdy nie czytano w Piśmie Świętym o spłodzeniu Słowa ani o spłodzeniu drugiego bytu, który przez błędne użycie języka nazywają Logos. Prawidłowo jednak mówiąc, nazywa się to wypowiedzeniem Słowa, po którym następuje spłodzenie ciała. (…) . Co więcej, jeśli Syn to logos, zrodzony z Ojca bez matki, powiedz mi, jak on go narodził; przez łono lub z innej strony? Nie pozwolę ci też tutaj wymyślać różnych uzasadnień, które by ci pasowały. Albowiem nauczyłeś się takich błędów nie z Pisma, ale od Filozofów. Ponieważ Syn Boży został zrodzony tak jak i my zostaliśmy zrodzeni. Również Pismo Święte nie przypisuje Bogu ani mowy, ani synostwa, ani innych cech akcydentalnych,[103] chyba że w rzeczywistości są one użyte ze względu na ludzi. (…) A logos nie oznacza rozumu, to znaczy wewnętrznej i filozoficznej koncepcji intelektu, czyli refleksji umysłowej, jak niektórzy fantazyjnie twierdzą; ale logos[*] nazywamy rodzaj przemowy, to oznacza myśl dźwiękową, niejako rozważanie werbalne, odpowiadające naturze słowa λέγω.[4] Nie można go też nigdy znaleźć zamiast wyrażenia „rozum”, w przyjętym sposobie mowy Greków, o czym powinieneś stale pamiętać. Albowiem oszustwo polega wyłącznie na wyimaginowanej naturze słowa logos.[**] I rozważ dobrze, co właściwie oznacza słowo λέγω, a zobaczysz, że oznacza ono wyrocznię, o której wspomniałem powyżej.”

Ale jego (Serveta) nauka była na ten temat dosyć skomplikowana i nie twierdzę, że ją rozumiem.